Czy można polubić Łódź?

Gdyby uwierzyć komentarzom w Internecie można by dojść do wniosku, że zupełnie nie, a cała Polska stawia to miasto w jednym szeregu z Radomiem i Sosnowcem. Ja jednak od komentarzy wolę rzeczywistość i musiałem sprawdzić to sam.

I w zasadzie nie była to moja pierwsza wizyta w trzecim największym polskim mieście, lecz pierwsza, która trwała nieco dłużej niż kilka godzin i pozwoliła zobaczyć mi więcej niż kilkaset metrów ulicy Piotrkowskiej. Długo jednak odkładałem podróż do tego nieodległego przecież od Warszawy miasta, a na festiwal DomOffOn miałem już zresztą nie jechać, chcąc odpocząć po intensywnym miesiącu. Jednak Agata, pracująca na festiwalu i moja czytelniczka, wybiła mi odpoczynek z głowy. I teraz jestem jej za to wdzięczny.

IMG_1178

Doszedłem w sumie do wniosku, że moje podróże można by wrzucić do jednego worka o nazwie „festurystyka„. To za festiwalami muzycznymi zacząłem jeździć po Polsce i Europie. Gdyby nie one, nie bywałbym regularnie w Krakowie, Katowicach, nie zobaczyłbym pewnie Jarocina, Białegostoku, Płocka, a do Gdyni jeździłbym tylko odwiedzić dziadków. A nie, obecnie jeżdżę tylko do dziadków, bo Open’er mi się znudził. Festiwal to dla mnie najlepszy impuls do podróży, więc pewnie gdyby nie DomOffOn to do Łodzi bym na dłużej nie dotarł. Mam nadzieję, że ważni ludzie z tego miasta to przeczytają i będą wspierać inicjatywę Kuby Wandachowicza.

IMG_1272

O samym festiwalu powstanie pewnie osobny tekst, natomiast dziś chciałbym napisać o samym mieście. Cel miałem jeden – zakochać się w Łodzi, jednym z najbardziej znienawidzonych  (obok Warszawy chyba) i jednym z najbardziej wyśmiewanych (obok Radomia, Sosnowca i Gdyni) miast w Polsce. Kiedy zapytasz sam siebie – dlaczego jest beka z Łodzi to… Nie znajdziesz odpowiedzi. „Bo wszyscy się śmieją” – być może sobie odpowiesz przyłączając się bez pomyślunku do tego festiwalu obelg. Albo przypomnisz sobie ten filmik.

A przecież Łódź, choć specyficzna, jest naprawdę super!

Nie jestem wielkim znawcą architektury, a najczęściej moja opinia ogranicza się do „podoba mi się” lub przeciwnie, ale jest w tym mieście coś urokliwego. To niska, kamieniczna zabudowa centrum miasta i jego najbliższych okolic. Piotrkowska i okolice są ładnie restaurowane, choć także wypełnione dziurami i ruinami. Okolice centrum (Bałuty choćby) to niszczejące domki i kamienice, których stan pewnie zagraża życiu mieszkańców, ale one też budują ten specyficzny klimat, który ciężko mi opisać.

IMG_1230

Bo w tych nieco podupadłych rejonach widać lekką małomiasteczkowość, ale wypełnioną uśmiechami ludzi. I muralami czy innymi przejawami sztuki. Widać, że szare (w zdecydowanej większości) budynku są zapełniane nowym. W wielu miastach tego typu elementy próbowano zaorać, tworząc bezduszną, ale nowoczesną formę tkanki miejskiej. W Łodzi działa to nieco inaczej. Szarość jest płótnem, choć nie zawsze pięknym, dającym możliwość stworzenia czegoś pięknego.

IMG_1224

Parki

Warszawa jest dość zielonym miastem, z dużymi obszarami parkowymi, a więc Łódź wyobrażałem sobie nieco inaczej, tak jak pisze się w Internecie: szaro, smutno i w ogóle bez sensu. A jednak, zieleni jest mnóstwo, parki fajne i pełne życia. A zobaczyłem ich tylko dwa. Park Staromiejski, gdzie mamy artystyczne instalacje, stoły do grania w szachy czy miejsce do grania w petanque (czyli „bule”). Młodsi, starsi, zakochani, samotni, z piwem i bez – wszyscy z tego korzystają i zdają się nie przeszkadzać sobie nawzajem.

IMG_1169

Panuje harmonia, a spodziewałem się bijatyk fanów Widzewa i ŁKS-u. Może trafiłem na zły dzień. Był też Park Sienkiewicza, gdzie można sobie siąść na trawie, obserwować ludzi: dzieci grające w piłkę, starsze panie z psami, zakochane pary i swoistą zgodę i radość panującą w powietrzu.

IMG_1256

Sztuka

Jak już wspomniałem nieco wyżej, codzienną szarość mieszkańcy Łodzi starają się przełamać sztuką. Mamy mnóstwo wspaniałych (i słabszych w sumie też) murali, które potrafią objawić się w najmniej spodziewanych lokalizacjach. Na przykład na groźnie wyglądającym podwórku, na którego środku stoi spalony samochód. Poza wielkoformatowymi przejawami kultury, mamy także te mniejsze detale i malunki. A to jakaś seria bakłażanów, a to jakieś drobne graffiti czy tagi na skrzyniach z elektrycznością czy innych elementach małej architektury.

IMG_1227

I zjawiskowa, naprawdę zjawiskowa instalacja na Starym Rynku. Coś jednocześnie tak prostego i pięknego, że nie daje mi spokoju do teraz – spędziłem kwadrans siedząc na murku, obserwując kolorowe wstęgi kołyszące się na wietrze, ludzi pod wpływem kreatywności robiących sesje zdjęciowe. Jak powiedziała Ewelina oprowadzająca mnie po Łodzi, ten placyk przeważnie był pozbawiony życia i pusty. Wystarczyło niewiele, by sprowadzić tu niemałe grupki ludzi. No chyba, że był tam jakiś Pokestop.

IMG_1222

Manufaktura

Tak jak nie należę do zwolenników centrów handlowych, tak Manufakturze oddać należy, że robi ogromne wrażenie, choć głównie z zewnątrz. Monumentalny budynek, wokół którego jest mnóstwo energii, życia i radości. Januszy także, ale to w niczym nie przeszkadza. Każdy może znaleźć tam coś dla siebie (choćby jedzonko).

W sąsiedztwie jest jeszcze hotel Andel’s, który robi w środku niesamowite wrażenie, pełne sztuki, dbałości o detale i ze stołówką wypełnioną świeżymi ziołami. I z bardzo miłą obsługą, która, choć nie byłem hotelowym gościem, otwierała nam piękne zakamarki kryjące ciekawostki. Nie byłem w życiu w zbyt wielu hotelach, ale ten był chyba najpiękniejszym jaki w życiu widziałem.

IMG_1179 IMG_1181 IMG_1183 IMG_1184 IMG_1186 IMG_1191 IMG_1192

Ulica Piotrkowska

Ta ciągnąca się ponad cztery kilometry ulica jest podobno chlubą Łodzi. I jedynym miejscem godnym uwagi w tym mieście. I przykro mi bardzo, ale to nieprawda. I nie mam tu na myśli, że Piotrkowska jest „fe”, ale o fakt, że inne miejsca też są świetne. No ale Piotrkowska to setki knajp i sklepów ciągnących się wzdłuż deptaka. To kilkadziesiąt przepięknych, różnorodnych kamienic, obok których jest kilka ruin i dziur, ale co z tego.

IMG_1218

Piotrkowska to też mnóstwo zakamarków, bo właściwie każda kamienica ma swoje podwórze, a w nim można znaleźć… Kolejne knajpy, sklepy i lokale usługowe. Cudowny Pasaż Róży, Stare Kino, czyli hotel, który w piwnicy ma… Stare kino, ze skrzypiącymi fotelami, ogromnym i starym projektorem. W innym zaułku mieści się cała Off Piotrkowska, ale o tym też rozpiszę się przy okazji relacji z festiwalu. No i Piotrkowska żyje. Całą dobę. Ulica Długa w Gdańsku wymiera po północy.

IMG_1203

Ludzie

Największą siłą każdego miasta są jego ludzie. I wśród moich rówieśników z Łodzi widzę dwie rzeczy. Pierwsza to walka z ucieczką do Warszawy, która jest przecież bardzo blisko. Jednak zostają. Druga to… Bezgraniczna, może nawet ślepa, miłość do Łodzi. Osoby, które dostrzegając wady tego miasta wolą w nim zostać i je zmieniać, walczyć o piękno, dobrobyt i ciekawe życie jego mieszkańców. To ludzie, w głowach których myśl o ucieczce do Warszawy, Radomia czy choćby Zgierza nigdy nie przeszła przez myśl. Ludzie szczęśliwi, ludzie mający nieco gorzej. Ten płomień miłości do Łodzi widziałem w oczach wielu moich rozmówców. A co może być lepszą wizytówką miasta niż jego mieszkańcy?

IMG_1166

Spędziłem w weekend niecałe 48 godzin, chcąc się w mieście zakochać. Czy się udało? Po pierwszej randce ciężko wyznawać miłość, ale na pewno jakieś motylki w brzuszku są (i nie jest to zasługa mnóstwa knajp przy Piotrkowskiej). Nie dostałem wpierdol, nikt mnie nie pytał o piłkarskie preferencje, a wielu moich rozmówców jest w Łodzi zakochanych i opowiadają o tym z prawdziwą, nieskłamaną pasją.

Więcej zdjęć:

  • No to teraz Sosnowiec, proszę pana. Zapraszam. ;)

  • Chyba zacznę od Radomia. :)

    A tak serio, jak zrobicie jakieś dobre techenko to wbijam na pełnej! :D (Albo odwiedzę przy okazji festiwalu Mayday w listopadzie :D)

  • Zapraszam do Zgierza :)

  • Chyba nawet wiem w jakiej koszulce przyjadę. :D

  • <3

  • Aleksandra Gorczyńska

    Ja Łodzi jakoś bardzo nie zwiedzałam, ale często tam bywałam. Łódź ma swój urok i jest to coś więcej niż Piotrowska. Może samej w sobie Łodzi tak dobrze nie znam, ale poznałam wiele osób stamtąd i muszę przyznać, że.. wszystkie te osoby, to wspaniali ludzie i moi bliscy znajomi.
    PS Ta instalacja jest cudowna! :)

  • Byłam w Łodzi raz, z Moim, na weekend, późną zimą. I, chociaż czas tam spędziliśmy głównie na jedzeniu i przesiadywaniu w kawiarniach, to te rejony, po których spacerowaliśmy, bardzo przypadły nam do gustu.
    Przy Piotrkowskiej była wówczas przyjemna restauracja bawarsko-tyrolska, serwująca rewelacyjny sznycel z jajkiem. Zresztą – nie tylko to. Jedzenie tak nam przypadło do gustu, że dość niedawno mieliśmy plan pojechać do Łodzi na jeden dzień, żeby mieć okazję znów zjeść tam obiad. Niestety – restauracja została zamknięta. :(
    Za to w Manufakturze jest ciekawy lokal (chyba sieciówka, ale w Polsce za dużo swoich punktów), który serwuje ziemniaki w każdej postaci. I burgery z plackami ziemniaczanymi zamiast bułek. I wszystko pyszne! Żołądek się cieszył, żyły trochę mniej.

  • Znalezione w Łodzi: https://www.instagram.com/p/BJnLPL4jmHK/?taken-by=troyann

    Oni chyba wiedzą jak zdobyć nasze serca. :)

  • Tak bardzo prawda!

  • Pingback: Jeszcze impreza czy już festiwal, czyli refleksje po DomOffOn Festival 2016 - Troyann.pl()

  • Polska YMCA i park Sienkiewicza :) Mieszkałam kiedyś po sąsiedzku, co za okolica. W następnej kamienicy jest agencja ;) a park Sienkiewicza był ulubionym miejscem pewnego pedofila, bo tam obok szkoła ;)

    W tym nabijaniu się z Łodzi jest trochę przekory, ale ogólnie to chyba idzie ku lepszemu.